Sosyal alemin müdavimlerine göre TL'nin yeni simgesi Japonca'da bakın ne anlamına geliyor. Türk Lirası'nın yeni simgesi açıklanır açıklanmaz sosyal medyadaki tartışmalar başladı. Herkes kendi düşüncelerini aktarırken ortaya çok ilginç bilgiler de çıkmaya başladı.
Türk lirasının yeni simgesi ile ilgili benzetmeler sosyal medyada havada uçuşurken twitter'da gözümüze takılan bir yorumu sizlerle paylaşalım istedik.
Twitter'ın araştırmacı kullanıcılarınaa göre Türk lirasının yeni simgesi Japonca'da "ayrıca" anlamına geliyor. Üstelik bunu kendiniz de test edip görebiliyorsunuz. Yapacağınız şey sadece Google'a girmek. (:
Sezen Aksu’nun 16 yaşında yaptığı ve ilk bestesi olan “Kır Çiçeği”, Türk Sanat Müziği eseri olmasıyla da diğer bestelerinden ayrılıyor. Bir çoğumuzun kulağında yer etmiş Türk Sanat Müziği eserlerinin seslendirildiği Suzan Kardeş’in “Bekriya” albümünde farklı bir Sezen Aksu eseri yer alıyor. Sezen Aksu’nun ilk göz ağrısı olan Türk Sanat Müziği dalında 16 yaşında yaptığı “Kır Çiçeği”, aynı zamanda kendisinin ilk bestesi olma özelliğini de taşıyor. Albümde bu eseri Sezen Aksu ve Suzan Kardeş birlikte seslendiriyor.
Eserin sözleri ise şöyle:
Kır Çiçeği Hiç olmazsa bir kere gel aşkımızın mezarına Ne gül, ne zambak Kır çiçeği yeter de artar beni anmaya Bir dolu ümit, bir dolu inanç Hepsi uçtu gitti havaya Ben yaşıyorum, içim öldü Çünkü onu gömdüm toprağa
Ne garip! Önce ceset kılınmışım, sonra ruh üflenmiş bana.
İçecek suyum, yenecek lokmam, ikbalim, itibarım, idbarım, çilem varmış. Benim de yürünecek yolum varmış şu küre-i âlemde, bu dünya üzerinden ben de gelip de geçecekmişim.
Yoklar defterinde değilmiş kaydım. Toprak kıvamında takılmamış, cesetle toprak arasında kalmamışım. Ruhsuz bir beden olarak doğmamış, şuursuz bir ruh olarak yaratılmamışım.
Taş değilmişim, toprak, su, hava, ateş değilmişim. Everest'te bir çiçek, Ağrı'da bir kaya parçası, bir çalı horozu değilmişim.
Öyleyse seçilmişim.
Ya seçilmeseydim? Bunca acıya, bunca çileye rağmen ya var olmasaydım? Adım, kullar listesine yazılmasaydı benim de? Levh-i mahfuza bir insan ismi olarak geçmeseydim? Ben olmasaydım ya? Bir kader biçilmeseydi, bir ruh üflenmeseydi bana, hareketli kılınmasaydı şu kırk dokuz kiloluk bedenim?
Hiç kuşku yok, seçilmişim. Bir insan olarak yaratılmış, dünyaya salınmışım. Kaderimi kuşanmış, her kazaya her belâya ezelden "Beli" demişim.
Bir sürgün gömleği geçirmişim eynime, epeyce ağır gelmiş. Bu yüzden "İyi ki" demişim yeri gelince, ama daha çok "Keşke" demişim. Yeri gelmiş bir dağ altında ezilmiş yeri gelmiş bir kaşık suda boğulmuşum.
Tel kopmuş da teli koparan yokmuş. Kan akmış da bir vurulan bir vuran yokmuş. Ama işte bir vurgun varmış ortada da hiç kimsenin suçlu olmadığı yerde bir suçlu bile yokmuş. Çünkü suç yokmuş. Farzı, muhal olmaktan çıkaran yegâne, cesaretmiş de o da bende yokmuş.
Çünkü en zayıf olduğum yerden sınanmış en hassas olduğum yerden vurulmuşum. Hangi yanımdan yara alsam o yanımdan ağrımışım. Taşıyamam zannettiklerimi taşımış, taşırım zannettiklerimin altında kalmışım. İçimdeki ummanı önce sızdırmış sonra taşırmışım.
Kelimeler verilmiş bana, isimler öğretilmiş. Bir âh çekilse dünya dönecekken; ben, her şey karanlığa gömülmeden önce, kendimden sonsuzluğa bir şey bırakmaya kalkışmışım. İsmimin ilk hecesi bir somun ekmek son hecesi su dalgasıymış oysa. Aynı sözcüklerle özetlerim kendimi sanmışım da ezberlemem gerekeni sökememişim bile. Elif'te takılıp kalmışım.
Gün gelmiş feryat etmişim yolumu kaybedip, sonra "Nerede kayboldun sen?" diye kendi yakama yapışmışım. Hesap sormuşum fütursuzca, küstahça.
En önemlisi de ölümlüymüşüm ben. Üstelik ölümlü olduğunu bilen tek canlıymışım. Ben kendi ölümüme refakat ederken bana refakat eden karanfil kokusunu almışım daha ölmeden. Karşısında en eylemsiz kaldığım ölüm kendi ölümüm olmuş. Yani hâlâ gaflette, hâlâ hepi topu kendi ölümünü anlatan bir roman kahramanıymışım.
Dayanamamış, arabayı sağa çekmiş, "Benden bu kadar" demiş, şimdi artık sadece beklemeye başlamışım. İki elimi iki yanıma sarkıtmış, kendimi boşluğa bırakmışım. Nedense radyonun düğmesine dokunuvermişim birden. Bir cümle çıkmış bahtıma, öylesine durup dururken: "Bir günahtan çıkıp bir günaha batarlar. Ama yine de ümit vardır çünkü af vardır." diyormuş bir ses.
Gördüklerimin rüya olan hayatlar değil, hayat olan rüyalar olduğunu anlamışım. Rüyalarımı kaydetmek gibi onları yorumlamayı da bir tarafa bırakmışım. Rüya içinde gördüğüm bir rüyadan uyanmışım. İtidalse bunun adı şimdi ben mutedilmişim.
Anlamışım ki dünya âlem perdesinde ben de gelip geçici, ben de bir gölgeymişim. Asıldan nasibim var ama şimdilik suretmişim.
Öyleyse hepsine de amenna. Değil mi ki seçilmişim.
Takke motifli kaseler, rahle görünümlü sehpalar, kâğıttan İznik çini desenli vazolar... Tasarımcı Erdem Akan, tasarımlarının gelenekten beslendiği görüşünde. Ancak yaptığı işin, geçmişi bugüne olduğu gibi aktarmak değil, günümüzde kullanılabilir hale getirmek olduğunun altını çiziyor.Erdem Akan, mühendisliğin çemberinden geçmiş genç bir tasarımcı. Elle Decor dergisi tarafından 'Yılın tasarımcısı' seçilmenin heyecanını yaşıyor şimdilerde. Zira daha önce hiçbir yarışmaya katılmamış. Ancak derginin, tasarımlarını inceleyip beğenmesi ona bu ödülü kazandırmış. Birçok ülkede aynı anda seçilen 'yılın tasarımcıları' nisan ayında yapılacak uluslararası finalde kendi aralarında yarışacak. Akan, belki de bundan birkaç ay sonra uluslararası alanda temsil ettiği ülkesine ödülüyle beraber dönecek.
"Hem makineyi yaparım, hem tasarımını"
Erdem Akan'ın tasarım tutkusu, üniversite yıllarında göstermiş kendisini. Boğaziçi Üniversitesi'nde makine mühendisliği okurken ürünlerin hem mekanizmasını hem tasarımını yapacağı günlerin hayaliyle yaşıyormuş. Ancak işin öyle olmadığını ikinci sınıfta anlamış. Daha o günden koymuş kafasına tasarım işini. Ancak okuduğu bölümden pişmanlık duymuyor. Zira analitik düşünme yeteneği, matematik ve fizik konusundaki kabiliyetinin, tasarım anlamında kendisine çok şey kattığı görüşünde. Okulunu başarıyla bitirmiş, ardından kazandığı yüksek lisans bursuyla ver elini İngiltere. Endüstriyel tasarıma dair bildiği ne varsa burada öğrenip dönmüş ülkesine. Otomobilden cam ve porselene endüstriyel tasarım üzerine tanınmış firmalarda çalışmış yıllarca. Bu esnada tanıştığı dünyaca ünlü tasarımcılar ve tasarımlarından çok şey öğrendiğini anlatıyor.
"Birbirimizin işine bilerek burnumuzu sokuyoruz"
Akan'ın Doğu-Batı arasındaki gelgitli projesi Maybe-design'ın kuruluş hikâyesi bundan yedi yıl öncesine dayanıyor. Liseden arkadaşı Viyana'da ünlü mimarlık ofislerinde çalışan mimar Bora Akçay ile yolları kesişince tekrar, böyle bir işe girişmişler. Akan kurucusu olduğu Maybedesign şirketi için "Mimarı, mühendisi, tasarımcısı hepimizin birbirimizin işine bilerek ve severek burnumuzu sokarak yaptığımız disiplinler arası bir çalışma." diyor. O gün bugündür ürün tasarımından iç dekorasyona tasarımına dair ne varsa çekim alanında.
Kültürü tanıtmak için önce tanımak gerekir
Maybedesign çerçevesinde çeşitli sergilerden uluslararası fuarlara kadar birçok platformda sergilenmiş oldukça ilginç tasarımları var Erdem Akan'ın. Hemen hepsinin ortak noktası Doğu-Batı arasındaki gelgitler. Eserlerinde geleneksel kültürün etkileri hemen hissediliyor. Ancak o, bunu bir 'Avrupalı gözü'yle yapmadığı iddiasında. Ona göre gelenek geliştirilerek bugüne akıtılması gereken bir çeşme gibi. Tarih dolabında dondurup saklamaksa faydasız. Batı hep tasarım anlamında esecek bir rüzgâr bekliyor Doğu'dan. Ancak bunu samimiyetle yapmadığınız zaman hemen hissediliyor. Akan, "Sen hayatında lokumu ağzına sürmediysen, gelen turiste istediğin kadar 'Turkish delight is very nice' de, kimseyi inandıramazsın." diyor.
Takkeden kase, rahleden sehpa
Erdem Akan, derdinin geleneksel kültürü kullanılabilir haliyle bugüne taşımak olduğu iddiasında. Bunun için yıllar önce atıklardan geleneksel Eyüp oyuncakları yaparak Milano'da sergilemiş. Yine alemlerden ilham alarak tasarladığı 'İstanbul'un süsleri' adlı aksesuarlar ilginç. Şiş kebaba özel, ortasına şişlerin geçeceği deliklerle dolu bir sunum tabağı hazırlamış 'şiş tabak' adında. Takke şeklindeki kaseler ve rahle şeklindeki sehpalar da büyük ilgi görmüş. Ama yurtdışında en çok dikkat çeken içi ince belli dışı düz bardak görünümlü 'Eastmeetswest' adlı çay bardakları. Fes ile beyzbol şapkasının birleşmiş hali olan 'Feskep' tasarımına pek anlam veremesek de Akan, bunun yıllar içindeki değişimin fotoğrafı olduğunu söylüyor. Akan'ın iki metrelik kâğıt vazoları ve teni boğaz silüetine yansıtan 'Boğaz' adlı yüzük tasarımı görülmeye değer.
Henüz 12 yaşında iken dedesi ile birlikte kurt izlerini takip etmeye başladı, hikayelerini dinledi, nerede ve nasıl yaşadıklarını öğrenmeye başladı. Kurtlar hakkında bir çok kitap ve makale okudu, belgesel ve filmler izledi. Spor kariyeri devam ederken hep bir ayağı doğadaydı, hayatının neredeyse üçte birini doğada geçirdi. Doğayı ve toprağı tanıdıkça onu daha da sevdi. Üzerine basmaya bile kıyamadığını söyler. 20'li yaşların sonunda "Wolftrack" şirketini kurdu, 2008 yılı sonuna kadar 8.000'in üzerinde orta ve üst düzey çalışana; liderlik, grup dinamikleri, iletişim ve motivasyon ağırlıklı eğitimler verdi. 2000 senesinde Türkiye'deki ilk 8-16 yaş çocuklar için 'Serüven ve Doğa Sporları Kampı'nı kurdu.
AKADEMİK VE SPORTİF EĞİTİMLER
ODTÜ Jeoloji Mühendisliği'nde eğitimine devam ederken Beden Eğitimi ve Spor Bölümüne geçerek 1995 yılında mezun oldu.
Spor Organizasyonu ve Yönetimi üzerine yüksek lisans yaptı.
Egzersiz Fizyolojisi, Sporcu Beslenmesi ve Sağlığı konularında eğitim ve sertifikalı eğitimlerini tamamladı.
•1976-1979 Mukavemet kayağı "Cross Country" kayak eğitimi aldı ve hala ilgilenmekte. •1980-1989 Temel Hayatta Kalma Eğitimleri, Kampçılık ve İzcilik Faaliyetlerinde bulundu. •1990-1991 Temel Dağcılık Eğitimleri gördü ve o yıldan beri yurt içinde ve yurt dışında bir çok tırmanış gerçekleştirdi. Bunlardan bazıları;
-Türkiye' de; Kaçkarlar (Rize-Artvin-Erzurum) birçok kez yaz-kış tırmanışı, Demirkazık, Kaldı, Alaca (Niğde), Medetsiz (Tarsus), Ilgaz (Kastamonu), Ağrı (D.Beyazıt), Erciyes (Kayseri), Sultandağı (Afyon), Dedegöl (Isparta) Işık Dağı (Çerkeş-Çankırı), Köroğlu (Bolu), Soğanlı dağları (Bayburt), Spil dağı (Manisa), Mercan Dağları (Erzincan-Tunceli)
-Yurt Dışında; Mt. Kinabalu (Borneo), Mt Cook (Southern Alps-New Zealand), Mt Tronador (Patagonia-Argentina), Mt Tubkal (Atlas Morocco), Elbruz (Georgia), Alpamayo (Peru, Tien Shan (Kırgızistan-Tacikistan), Fitz Roy (Patagonia Argentina), Denali (Alaska).
•Akıntılı ve Durgun Su Kanosu, Rafting, Kayaking Eğitimi (Dalaman, Çoruh Nehirleri) •Navigasyon ve Orienteering Eğitimleri. •Dağ Bisikleti (MTB), Heli-Kayak, Kaya ve Buz Tırmanışı, Mukavement Binicilik, İz Takibi konularında eğitimli ve deneyimli. •Bröveli İlk Yardım ve Cankurtarma Eğitimi. •Altın Eğitmen Cankurtaran (Sualtı Sporları, Su Kayağı ve Paletli Su Sporları Federasyonu) •Arama ve Kurtarma Eğitimi
BAŞARILARI
*Doğa sporları, Doğada Arama Kurtarma ve Dağcılık eğitimlerini ve katıldığı sertifika programlarını üstün başarı ile tamamladı. Bunlardan en önemlisi, ilk defa bir Türk katılımcıya verilen, "First Special Response Group"tan aldığı sertifikadır (EK.1). Eğitimden 1 yıl sonra, üstelik eğitmen olarak bu gruba çağrıldı. Sonrasında 477 saatlik bir arama kurtarma eğitimi daha aldı.
*Türk Spor tarihinde İlk defa yeni bir spor branşında Türkiye'yi temsil eden kişi olarak Türk spor tarihine geçti.
Doğa Sporları adı altında Dünyanın en zorlu Serüven Yarışmaları;
(Dağcılık, Binicilik, tırmanma, rafting, dağ bisikleti, kano, buzul tırmanışı vb.)
•Patagonya Arjantin 1999, •Borneo Malezya 2000, •Yeni Zelanda 2001, •Fas 2003, •Hırvatistan 2003 •Camel Trophy '98; İsveç Ostersund'da, 20 Ülke sporcuları arasında fiziksel etaplar ve navigasyon şampiyonu oldu. •1994 senesinde Üniversitelerarası Grekoromen Güreş Şampiyonası'nda +90 kiloda üçüncülük elde etti. •400m Sprint Koşu Türkiye 3.lüğü, Basketbol Üniversite şampiyonlukları, salon ergometre birincilikleri, kano ve rafting şampiyonlukları bulunmakta. •Kurum içi takım çalışması ve kurum sadakati amaçlı ve 5 yıldır geniş katılımla devam eden kurumsal basketbol ligi Business League'yi kurdu. •Gore-Tex Test ve ürün geliştirme maksatlı Güney Kutup dairesinde 21 gün -60 C de yaşadı. •Gençlerin gelişimi ve sosyal sorumluluk projeleri ile ilgilenmekte. Bunlardan biri; Turkcell ile birlikte gerçekleştirilen, Afyon ili İhsaniye ilçesi Yukarı Tandır köyünden 80 çocuğa (12-15 yaş) kampta özgüven eğitimi… Halen Bolu'nun Mudurnu ilçesine bağlı Bekdemirler köyünde, doğada hayatta kalma ve özgüven eğitimi verilen campwolftrack devam etmektedir.
Kemal Arslan, Bora Bekiroğlu ve Uğur Onatkut'tan oluşan Avam Garde Trio, geleneksel müziğimizden aldıkları ilhama çağdaş müziğin sağladığı imkânları katarak farklı bir müzik oluşturuyor.Kemal Arslan, Bora Bekiroğlu ve Uğur Onatkut... "Müziği kalıplara sığdırmaya çalışmayan, seyyah mizaçlı ve maceraperest ahenk sevdalısı" üç müzisyen. Bu duygularla bir araya gelip, geleneksel müziğimizin kendilerine verdiği ilhama çağdaş müziğin sağladığı imkânları katarak bir yolculuğa çıktılar. Mevlânâ gibi sözlerin bittiği yerde, ayakları bu topraklara basanların dünyaya söyleyebileceği yepyeni sözler olduğunu bilerek. Bu müzikal yolculuklarının adını da Avam Garde koydular. Avam Garde Trio, ilk albümünü geçtiğimiz günlerde Kalan Müzik etiketiyle müzikseverlerin beğenisine sundu. Grup üyeleri ile bir araya gelerek onları ve bu farklı müzikal yolculuklarını konuştuk. Topluluğu oluşturan üç isim de doğuştan müzisyen desek yanlış olmaz. Uğur Onatkut, halen Yüksek Sadakat grubunun bir üyesi. Bora Bekiroğlu bu yılki Eurovision temsilcimiz Can Bonomo'yla çalıyor. Kemal Arslan da bugüne kadar birçok projede yer aldı.
Avam Garde Trio her ne kadar yeni bir topluluk olarak görülse de oluşum süreci uzun yıllar öncesine dayanıyor. Kemal Arslan ve Bora Bekiroğlu üniversiteden arkadaş. Ekili 1999 yılında tanışmış ve Sabancı Üniversitesi müzik kulübünde birçok projede birlikte çalışmış. Onlardan biri de Kemal Arslan'ın geliştirdiği Avam Garde Orkestrası. Orkestra üyeleri merkezi İstanbul olarak kabul edip bir kültürel havza belirleyerek oradan derlenmiş müzikleri yeniden yorumlamaya başlamış. Bilinen, bilinmeyen, anonim birçok eseri seslendirmişler.
Bu iklimde nüveleşen Avam Garde Trio'nun doğuşunu Kemal Arslan şöyle anlatıyor: "Orkestrada çalışırken hiç dinlemediğimiz bir müzik bile bizim müziğimiz gibi geliyordu. O zaman müzikteki var olan sınırları sorgulamaya başladık. Nereden itibaren bizim müziğimiz? Misakı Milli sınırlarından itibaren mi? Var olan sınırları sorunsallaştırıyoruz, öteliyoruz ama tam manası ile kaldıramıyoruz. Ama esnetiyoruz. Orkestranın esprisi buydu. Sonra bir tür müzikal iklim oluşturdu. Onun ilham verdiği şeylerden Avamgard Tiro doğdu."
Hazmı ve üretmesi kolay değil
Besteler oluşmaya başladığında bu ikili nasıl yaparız diye düşünürken Bora Bekiroğlu, Uğur Onatkut'un kapısını çalmış. Sonrasında katı çerçeveler ve yol haritası çizmeden bu müzik onları nereye götürüyorsa yürümeye başlamışlar. Tabiri caizse müzikleri el yordamı ile gelişmiş. Topluluğun ismi Avangart'ı çağrıştırsa da sadece bundan ilham alıyor. İsminin Avam Garde olması da sizi yanıltmasın. Yapılan iş avam bir iş değil. Kemal Arslan'ın deyişi ile "hazmı ve üretmesi o kadar kolay değil". Bir şekilde gelenekle ve modernle problemli bir ilişkisi var. Ondan ilham alan, beslenen ama onu dönüştüren bir yapısı var.
Peki bunu neden avamla ilişkilendiriyor Kemal Arslan bunu: "Çünkü bir şekilde halk kültüründen besleniyor. Öndeki enstrümanı bağlama. Bir şekilde yeni bir müzik arayışı var. Ama teorik olarak katı çerçevesi yok. Yeni bir sentez ortaya çıkarmak isterken bunu bir teorinin ürünü gibi ortaya sunmaktansa daha el yordamı ile melodinin peşinden giderek bunu yapmaya çalışıyoruz."
Bora Bekiroğlu, eserlerin son hallerinin ilk hallerinden oldukça farklı olduğunu söylüyor. Bazen bir bestenin iki farklı esere bile dönüştüğünü dile getiriyor. "Kafamızda belli kalıplara oturtmak yerine ezgi ve melodi ne istiyorsa onun peşinden giderek yaptık müziğimizi. Aynı şarkıyı beş kez, farklı şekillerde kaydettiğimiz oldu." diyor.
İşimiz uyumsuzluklarla
Uğur Onatkut, Avam Garde müziğini şu sözlerle anlatıyor: "Türkiye'nin müziği. Kendinizi serbest bırakıp sınırlarını kaldırdığınızda zaten ortaya böyle bir müzik çıkıyor. Bulunduğumuz coğrafya itibarıyla Türkiye'nin müziği sentez olmalı. Avam Garde kendimi bana hatırlatıyor." diyor.
Kemal Arslan albümdeki eserlerin ayrı ayrı hepsinin bir hikâyesinin olduğunu anlatıyor. Ama asıl hikâye şu: "Müziğin tanımı gereği seslerin uyumunun peşindeyiz elbet; bu yüzden, işimiz biraz da uyumsuzluklarla. Yenilenmenin ancak farklı olanla temas halinde mümkün olabileceği düşüncesiyle yan yana getiriyoruz onca farklılığı. Ayrılığın farklılığın çatışma ve çelişkinin sanatın varlık sebebi olduğunu ve de ayağını bu topraklara basanların dünyaya söyleyebileceği yepyeni özler olduğunu bilerek."
Görüntünün eşlik ettiği bir müzik
Avam Garde müziğini dinleyen herkes, kafasından imgelerin ve görüntülerin aktığını söylüyor. Görüntüye eşlik eden ya da görüntünün eşlik ettiği bir müzik olarak yorumluyor. Topluluk üyeleri de bunun farkında. Kemal Arslan çok ayrıksı ve yenilikçi bir sahneleri olacağını ifade ediyor. Yani sahnede alışılmış bir müzik topluluğu performansı izlemeyeceğiz. Avam Garde sinema müziğine de çok yakıştırıldığı için gelecek dönemde böyle bir çalışma da yapabileceklerini anlatıyor.
Dünyaya açılacağız
Avam Garde Trio enstrümantal müzik yapıyor ve bu müziğin dünyaya daha rahat açılabileceğini düşünüyor. Bora Bekiroğlu, "Bu müzik bizim dünyaya ulaşma aracımız olacak. Müziği yaparken sınırlara göre hareket etmediğimiz için daha farklı kültürlere ve insanlara ulaşmamızı sağlayacak." diyor. Uğur Onatkut da "Herhangi bir alanda yeni bir şey söylenecekse bunun dünyada en uygun olduğu yer Türkiye. Avam Garde'ın yaptığı şey buna işaret ediyor. Dünyada algılanması çok kolay olacak." şeklinde konuşuyor.
AvamGardeTrio Albümündeki eserler
1.Sultan 2.Yas 3.Eyüp Balad 4.Melankoli 5.Hicaz'a Doğru 6.Neomani 7.Odabaşı 8.Suskun
Ulyana Sergeenko, son dönemde moda bloglarında ve sosyal ağlarda sıklıkla adı geçen biri.Aslen Rus ve Rusya'da giderek ünü büyüyen bir moda tasarımcısı. Onun için fotoğrafçı desek belki de daha doğru olur. Çünkü gerçek mesleği fotoğrafçılık. Moda alanında hiçbir akademik eğitim almamış. Şaşırtıcı olan ise ne fotoğrafçılık ne de moda okumuş olmasına rağmen bu alanlarda tanınması.
Onun kaderini değiştiren, 3 sezon önce katıldığı Paris Moda Haftası. Fotoğraf çekme niyetiyle katıldığı haftada, özgün stiliyle asıl dikkati çeken o oluyor ve bir anda tüm objektifler ona yöneliyor. Bunu fırsata çevirip poz vermeyi ihmal etmeyen Sergeenko, o günden sonra moda bloglarına konu oluyor. Herkes 1950'li yılları andıran kıyafeti, aksesuarları ve makyajıyla, savaş döneminden çıkagelmiş gibi duran bu gizemli kadını merak ediyor.
Bu merak, onu zaten ilgi alanı olan moda tasarımına yöneltiyor. Kıyafetlere olan tutkusu, detaylara olan dikkati ve özeniyle başarılı da oluyor. Filoloji okuyan bu kadının tasarımlarına dikkat ederseniz bire bir kendi stilini görebilirsiniz. 50'li yılların ve Rusya'nın yöresel detaylarının yer aldığı kıyafetleri günümüze taşıyor Sergeenko. Tasarımlarda vintage ve antik detaylardan etkiler rahatlıkla fark ediliyor. Bu aynı zamanda işçiliğe de yansıyor. Yüksek beller, çiçek bahçesini andıran maksi elbiseler, kabarık volanlı uzun etekler, zarif omuzlar, beli saran korseler, karpuz kollar, önlük elbiseler ve tabiî ki aksesuarlar... Şapka, bere ve eşarp da onun tasarımlarının vazgeçilmez detayları. Kendisi tasarımlarını Rus masallarından ilham alarak hazırladığını söylüyor. İşin ilginç yanı, Ulyana çoğu zaman, masallardan çıkagelen tasarımlarının tanıtımını da kendisi yapıyor. Yani fotoğrafçı, modacı hatta editör kimliği yetmiyormuş gibi bir de modelliğe bürünüyor.
Türkiye'de yeni yeni konuşulan Rusya'da yakın takibe alınan bu tasarımcının favori rengi ise elbette ki siyah. Yanı sıra zümrüt yeşilini de çok seviyor. Ve elbette ki baş aksesuarlarını... Onu başında herhangi bir aksesuar olmadan görmek neredeyse imkânsız. El yapımı, sınırlı sayıda üretilen cluch çantalarıyla da görünümünü bütünlemeyi ihmal etmiyor. En önemli özelliği ise düz renk elbiseleri içindeki asil görünümü. Her koleksiyonu farklı bir temaya sahip. Sürekli farklı kombinasyonlar oluşturması aslında onun modanın bir kölesi olmadığının da bir göstergesi.
Sergeenko'nun tarzı tesettür giyime yeni bir soluk getirebilir
Ulyana Sergeenko'nun, dekoltesi olmayan, uzun kollu ve maksi boyda elbiseleri, etekleri, gömlekleri örtülü kadınlara da hitap ediyor. Aslında Sergeenko'nun zarif ve özgün stili tesettür giyime yeni bir soluk getirebilir. Bu alanda üretim yapan markalar ve tasarımcıların ondan ilham alması, şatafat içinde boğulan tesettür giyim sektörünü sadelik getirebilir.
Sosyal alemin müdavimlerine göre TL'nin yeni simgesi Japonca'da bakın ne anlamına geliyor.
