Albümü dinlemek için tıklayınız

Kara Gözlüm ( Kerim Tekin'den )

Eşref Vakti & Canlı yayında beste!

Güzel yorum!

Sizin bir bahçeniz var öyle mi?

Sizin bir bahçeniz var öyle mi? Bahçe dediysem yer arsızı zamane müteahhitlerinin iki villa arasında göze göz, dişe diş bıraktığı üç metrelik koridordan söz etmiyorum ben. Yüksek duvarların arkasına saklanmış eski zaman bahçelerinden bahsediyorum.

 Morun mor, salkımın salkım olduğu, onca çiçeğe ağaca rağmen toprak saksılarda sultan küpesi, sardunya ve karanfilin ihmal edilmediği, eflatun elbiseli genç annelerin tarhlarında dolaştığı eski zaman bahçelerinden.

Siz o bahçede ağaçları yaprağından, dalından, endamından tanırsınız. Sık dalların arasından geçen rüzgârın fısıltısına kulak verir, yağmurun kimi ışıklı, selli pullu, kimi bıkıp usanmadan günlerce yağdığını görürsünüz. Mavi minelerin açtığı, toprağın terlemeye başladığı günlerde bir kilimi dut ağacının altına yayar, bir mavi çaydanı da o kilimin üzerinde ağırlarsınız. Ara sıra bir kedi de geliyor olmalı bahçenize kim bilir belki bir köpeğiniz bile vardır. Bu durumda kediniz tekir, köpeğiniz karabaş olmalı. Pek geçinemeseler de olur. Zaman zaman didişmelerinde ne beis var? Bir pençe darbesi, biraz tırmık izi. Araları her zaman biraz limonî.

Sizin bir bahçeniz varsa, mevsimleri de tanıyorsunuz demektir. Sizin için mevsim, cep telefonlarının ekranındaki bir tarihten ibaret değildir sadece. Baharı çiçeklerinden ağırlarsınız. Elmalar beyaz çiçek açıyordur örneğin, ayvalar pembemsi. Erikler hele, şubat rutubetinin üzerine ilk güneşte kar rengi. Sizin için yaz, güç belâ biriktirilmiş iki kuruşla beş yıldızlı bir otelde çekilen çile değildir. Bütün şehir, rutubetini toprağın alamadığı betonarme bir seranın içinde buram buram terlerken sizin bahçenizde havanın yapış yapış sıcağını toprak emer. Derken güzü acı incirin kokusundan, nar dallarından seçer, yaprakların nasıl sarardığını, güllerin solduğunda bile güzel kaldığını kim bilir kaçıncı kez tecrübe edersiniz. Kışın kar da yağar sizin bahçenize. Kuru dallara dönmüş ağaçların beyaza büründüğünü eski bir yılbaşı kartından değil de bir bahçeden seyretmek, sahi ne güzeldir. Portakal, mandalina ve turunç ağaçlarınız varsa, ki mutlaka olsun, onlar yaprak dökmez ve hatırladığım kadarıyla kar altında harikulâdedirler.

Üzerinden rüzgâr geçerken ağaçlar o bahçede size konuşuyor olmalı. Ne söylediklerini anlayamasanız da bir bilginin kendisi değil ama hissi doğar üzerinize ve bu çok değerli bir histir. Çünkü size eğer anlayabilirseniz çok eski zamanlardan hikâye eder.

Dünyanın henüz yaratıldığı devran kadar eski zamanlardır bunlar. Irmakların kendilerine ayrılan yataklarda akmaya henüz başladığı, yağmur damlalarından ilkinin toprağa henüz düştüğü, ilk rüzgârın deniz üzerine ilk kırışığı, ilk köpüklü dalgayı henüz yaydığı, ilk kuşun kanat çırparak henüz havalandığı; ilk kurt yavrusunun ininde tembel tembel gerinip de ilk avının üzerine atılmayı annesinden daha öğrenmediği, buzul ülkelerinde yaşayan beyaz kürklü ayıların üşümediği, sıcak ormanlardaki renkli kuşların yanmadığı zamanlar kadar eski.

Ve dahi bütün bu oluşun, adına insan denen varlığın bakışıyla anlam kazandığı ve o insanın da "evreni insan için, insanı ise kendisi için" Yaratan'a verdiği sözü hatırladığı, güneşin ilk kez doğduğu, ayın ilk kez battığı ilk dünya günündeki saf uyumu bozmadığı zamanlar kadar eski.

Şimdi bunca hatırlamadan sonra sorumdaki safiyeti bağışlayın lütfen. Tecahülüm bu kez arifane değil, ciddi:

Sizin bir bahçeniz var öyle mi?

Sendelediğinizde düşmemek için yaslanabileceğiniz ulu bir ağaç, sırrınızı karanlığına haykırabileceğiniz kör bir kuyu, dili sökülecek karıncalar, hatırlanacak bir Taht-ı Süleyman, selâmetini üzerinize serecek bir asma dalı, yanıp kavrulduğunuzda altında ıslanacağınız bir yağmur ve kıyamet yarın kopacak olsa bile ağacınızı dikebileceğiniz bir toprak parçası. Ve dünyanın gecesini kemâle erdirmek üstünüze vazifeymiş gibi her defasında çarptığınız her duvardan sonra yaralarınızı sarabileceğiniz bir nar ağacının gölgesi de o bahçede mi? 

03 Haziran 2012, Pazar

 NAZAN BEKİROĞLU

Suriyeli Gazeteci Yazar Halid Halife : " Ama yine de gönlüm suskunluğunuzun halkımın katledilişinin suç ortağı olmasına razı gelmiyor... "

Suriye yönetimi, Kofi Annan'ın hazırladığı plan uyarınca askerlerini şehirlerden çekmeye başladığını duyurdu. Ancak muhalifler, rejime bağlı güçlerin kentleri bombalamayı sürdürdüğünü, operasyonların, kırsal bölgelere kaydırıldığını söylüyor. Dünkü operasyonlarda en az 41 kişinin öldüğü bildirildi.10 Nisan'a kadar şehirlerden çekilme sözü veren Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esed, bazı bölgelerden askerlerini çektiğini bildirdi.



BM ve Arap Birliği'nin Suriye temsilcisi Kofi Annan dün BM Genel Kurulu'na verdiği brifingde, "Hükümet bana, İdlib, Zabadani ve Dera'dan kısmen asker çektiği bilgisini verdi." dedi. Bu çekilmenin henüz teyit edilmediğini vurgulayan Annan, şiddetin 'endişe verici' şekilde can almaya devam ettiğini bildirdi. Kofi Annan, Suriye'de taraflar arasında çatışmaların en geç 12 Nisan günü yerel saatle 06.00'da sona ermesini ve sahadaki komutanların bu yönde kesin emir vermelerini istedi. BM Güvenlik Konseyi de dün yapılan resmi toplantıda Beşşar Esed'e verdiği taahhüdü acil ve görünür biçimde yerine getirerek, 10 Nisan'a kadar şehir ve kasabalarda asker ve ağır silah kullanımını durdurmasını istedi. Bildiri, Annan planının Şam yönetimince uygulanmaması durumunda Suriye'ye karşı daha ileri adımlar atılması ihtimali artırdı.

Şam'ın çekilme açıklamasına rağmen Suriyeli muhalifler ise rejime bağlı güçlerin kentleri bombalamayı sürdürdüğünü, operasyonların, kırsal bölgelere kaydırıldığını söylüyor. Suriye ordusunun ülkenin kuzeybatısında bulunan İdlib kentine bağlı Binniş kasabası çevresinde geniş çaplı askerî operasyon başlattığı kaydedildi. Görgü tanıklarına göre, ordu birlikleri tanklarla Fua köyüne 7 kilometre uzaklıktaki Taftanaz kasabasına saldırdı ve onlarca kişiyi öldürdü. Yerel kaynaklar, iki Türk gazetecinin alıkonulduğu Fua köyünün de operasyon alanı içinde olduğunu belirtti

'Bebeğim o kadar aç ki ağlamaya bile mecalsiz'

Suriye'de haftalardır bombaların hedefi olan Humus'ta insanlık dramı yaşanıyor. Operasyonlar sonrası ailelerini kaybeden yüzlerce çocuğun yetim kaldığı şehirde, gıdasızlıktan bir deri bir kemik kalan çocuğunu hastaneye getiren Humuslu bir annenin feryadı bölgedeki içler acısı durumu ortaya koyuyor. Üç oğlunu saldırılarda kaybettiğini söyleyen Suriyeli anne, birkaç aylık bebeğini göstererek, "Çocuklarımız açlıktan ölüyor. Burası Afrika değil. Araplar, Müslümanlar ve tüm insanlık. Hepinize yazıklar olsun! Şimdi bu çocuğa nereden süt bulayım! O kadar aç ki ağlamaya bile mecali yok." şeklinde dert yanıyor.

Gazeteci Yazar Halid Halife - Şam /SURİYE

Suriye'den dünyaya! Suriye'den dünyaya!
Dünya beni duyuyor musun ?

Dostlarım, dünyanın her bir yanında bulunan gazeteci ve yazar arkadaşlarım. Özellikle Rusya ve Çin'dekiler, sizlere halkımın maruz kaldığı soykırımı bildirmek istiyorum. Bir haftadan bu yana Suriye rejimi güçleri saldırılarını devrimci şehirlere, özellikle Humus başta olmak üzere Zabadani, Şam banliyöleri, Resten, Medaya, Barada Vadisi, Ayn-el Feyca, İdlip, Cebeli Zaviye gibi beldelerde yoğunlaştırdılar. Ve ben bu satırları kaleme aldığım esnada aralarında çok sayıda çocuğun da bulunduğu 1000’den fazla insanımız şehit düşmüş ve yüzlerce ev sakinlerinin başlarına yıkılmıştı.
Ve dünyanın bu yaşananlar karşısındaki körlüğü katil rejime barışçıl devrimin tasfiyesi yolunda eşi benzeri olmayan bir güç kullanma cesareti vermiştir. Rusya, İran ve Çin'in bu rejimİ açıkca desteklemeleri ve dünyanın güpegündüz işlenen cinayetler karşısındaki sessizliği 11 aydır halkımın her gün daha çok ölmesi sonucunu doğurmuştur.
Ancak özellikle geçen hafta, 2 şubat tarihinden bu yana toplu katliam ve soykırım tüm çıplaklığıyla ortaya çıkmıştır. Halidiyye Katliamı gecesi köy, kasaba ve şehir merkezlerinde caddelere dökülen yüzbinlerce Suriyeli, cuma gecesinden, cumartesi gün ışıyıncaya değin, elleri semaya uzanmış göz yaşları içerisinde dualar etmekteydiler. İşte bu, yürekleri yarıp paramparça eden ve Suriye'de yaşanan insanlık trajedisini dünyanın kalbine koyup bırakan net bir görüntüydü. Yetim bırakılmışlığımızın ve terkedilmişliğimizin apaçık bir resmiydi. Sadece ekonomik yaptırımlar ve siyasi konuşmalarla yetinmek bu katil rejimi durdurmayacak ve kan banyosu yapan tanklarını dizginlemeyecektir.
Kesin olan şudur ki, tertemiz göğüsleriyle ve türküleriyle ölümü göze almış halkım şimdi, tam da şu sıralar toplu kıyımlarla karşılaşmaktadır, tıpkı devrimci şehirlerimizin dünya devrimler tarihinde eşi benzeri görülmemiş bir şekilde kuşatıldığı gibi. Bu şehirlerde sağlık personelinin yaralılara müdahalesi engellendiği gibi şehir hastaneleri inanılmaz bir soğukkanlılıkla bombalanıp yerle bir ediliyor. Yardım kuruluşlarının bu şehirlere girmesine izin verilmiyor ve telefonlar kesik. Yiyecek ve ilaç girişi yasak olduğu gibi bir kanama bandajı ya da Cetamol gibi basit malzemeleri farklı yollarla şehirlere sokmaya çalışmak, bir gün detaylarını öğrendiğinizde dehşete düşeceğiniz şekilde işkenceler uygulanan zindanlara tıkılmanıza neden oluyor.
Yakın dünya tarihi Suriye'li devrimcilerin tüm şehir ve kasabalarda sergilediğince bir yiğitlik, cesaret ve kahramanlığı görmediği gibi, katliamlara ve bir halk soykırımına ortak olmak şeklinde kabul edilebilecek bir suskunluk ve vurdum duymazlığa da şahit olmamıştır.
Benim halkım, barış, kahve ve müzik halkıdır. Umarım tüm bunları bir gün tadarsınız. Gülleri ve nefis rayihalarını bir gün koklarsınız. Ancak bilmelisiniz ki işte tam bu sıralarda dünyanın kalbinde bir soykırım söz konusudur ve tüm dünya dökülen kanımıza ortaktır.
Takdir edersiniz ki, bu zorlu koşullar altındaki seslenişimde her şeyi ifade edebilmem mümkün değil. Ancak umudum, halkıma destek ve dayanışma yolunda uygun gördüğünüz her şekilde harekete geçmenizdir.
Biliyorum yazmak çaresiz ve çıplaktır, Rus silahları kurşunları, şehirlerimizi ve masum sivil insanlarımızı bombalayan tankları karşısında.

Ama yine de gönlüm suskunluğunuzun halkımın katledilişinin suç ortağı olmasına razı gelmiyor.."

Kuveyt'ten Özgür Suriye Ordusu'na destek
Kuveyt Meclisi, Özgür Suriye Ordusu'nu destekleme karı aldı


Dünya Bülteni / Haber Merkezi

Kuveyt Meclisi'nden Özgür Suriye Ordusu'na destek geldi.

Kuveyt Meclisi, Suriye rejimine karşı silahlı mücadele yürüten Özgür Suriye Ordusu'nu destekleme karı aldı. Meclis ayrıca, hükümetten Esad rejimiyle ilişkileri kesmesini istedi.

Meclisin bugün kabul ettiği tasarıda, Beşar Esad'ın, halkına karşı işlediği suçlardan yargılanması çağrısı yaptı.

Davutoğlu'ndan kritik Suriye açıklaması


Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu, Suriye ile ilgili Tunus'ta oluşturacakları uluslararası platformda Birleşmiş Milletler (BM) Güvenlik Konseyi'ndeki vetolardan oluşan boşluğu dolduracaklarını söyledi

Toplantıda Suriye ile ilgili çağrıları güçlü şekilde yapacaklarını belirten Davutoğlu, "Suriye rejimi üzerinde bu rejime destek veren ülkeler nezdinde ki girişimlerimizin dozunu artırmaya kararlıyız." dedi.


Bakan Ahmet Davutoğlu, G-20 toplantısı için Meksika'ya gitmeden öncesinde Atatürk Havalimanı'nda basın açıklaması yaptı. Tunus'ta Suriye ile ilgili geniş katılımlı uluslararası bir platform oluşturacaklarını kaydeden Davutoğlu, "BM Gevenlik Konseyi'ndeki vetolardan sonra ortaya çıkan boşluğu doldurmaya kararlıyız. Biz Tunus'ta yapılacak toplantıyla bu çağrımızı daha güçlü şekilde yapacağız. Suriye rejimi üzerinde bu rejime destek veren ülkeler nezdinde ki girişimlerimizin dozunu artırmaya kararlıyız. Burada çıkacak olan çağrılar karşılıksız kalmaz." diye konuştu. (Sürecek)

CİHAN HABER

Doğa için çal 4

____________________________________________________________

Mehmet Erdem - Dünya Dönüyor




____________________________________________________________

Mehmet Erdem - Herkes Aynı Hayatta




____________________________________________________________

Mehmet Erdem - Bir harmanım bu akşam



____________________________________________________________

Mehmet Erdem - Hayat Bu

Bahar, ölüm ve siz!

Ne kadar da kolay ölüverdiniz öyle Allah aşkına. Oysa sizi bir gören bir de görmeyen pişmanken, hiç ölmeyecek gibi duruyordunuz.


Şimdi, hiç ölmeyeceğinize iman etmişlerin yanılgısıyla, yorgun dalganın kumsalda tembel tembel dinlenmesine bakar gibi bakıyorum suyun yüzünün bana gösterdiğine.

Hiç ölmeyeceğinize her uydum akıllıyı inandırmanız sizin suçunuz; inananların suçu kendilerinden sorulsun. Lâkin siz de hiç ölmeyeceğinize inanmış olmalısınız. Yoksa kendi kendinize bu kadar saf olamazdınız.

Üşenmesem, en azından kendi payıma, ölümsüz olduğunuza dair bunca kuvvetli bir hisse neden kapıldığımıza dair sebepleri bir yerlerden bulup çıkarabilirim belki. Oysa hem üşeniyorum hem de hafızam bu günlerde alışılmadık denli kötü.

Yine de hatırladığım kadarıyla cirminizden büyük bir ateşiniz vardı sizin. Ağzınızdan ebediyet ırmaklarının döküldüğünü şu gözlerimizle görmüştük. Bizim ağzımıza bambaşka bir terminoloji verdiğiniz muhakkak, ceplerimize hiç tükenmeyen bir akçe bıraktığınızı da inkâr edemem. Ama hissi kaybolmuş her hatıra şimdi sadece kuru bir bilgi. Eğer bilgi istenirse buyurun işte, bir çocuk yanılgısı:

Bizim cellâdın satırı olan yanımız güya ki sizin baş veren yanınıza denk gelmemiş. Güya ki biz ateşmişiz de sıcağımız size değmemiş. Biz süs olsun diye aramazken kelimeleri, cümleleri cetvele dizmezken, sizin gramer aşkınız galip gelmiş. Sahi biz ne çalmışız siz ne söylemişsiniz? Çok pahalıya mal olmuşsunuz bu yüzden, üstelik kendinizi amorti bile edememişsiniz.

İnkâr yok, gökler başımıza yıkıldı sanmıştık bir ara. Kendi savurduğu dalgada boğulan, kopardığı fırtınada savrulan zavallı çocuktuk hatta. Bir şey kırılmıştı, avuçlarımız kan içinde kalmıştı. Ve ne komik, hem parmaklarımız doğranmıştı hem ortalığı temizlemek de bize kalmıştı. Kendi cenazemizi omuzlamıştık kısacası.

"Bu da geçmez yâ hû!" demiştik. Ama geçti.

Öldünüz sonunda, her fani gibi.

Bizim ömrümüz paslı bir usturanın ağzıyla ikiye bölünmüştü şunun şurasında. Bıraktığınız kiri pası, çevreye verdiğiniz geçici rahatsızlığı, sağa sola bulaştırdığınız isli karayı temizlemek biraz zaman aldı ama öldünüz işte sonunda.

Bize en büyük iyiliği de ölümünüzle yaptınız. Çünkü hiç ölmeyeceğinizi sanmıştık. Bundan büyük bilgi olur mu hiç, meğer siz de ölebilirmişsiniz. İşte tam da bu yüzden sahi ne güzel öldünüz ve iyi ki öldünüz. Ya hiç ölmeseydiniz?

Bizlerden sorarsanız, buralarda patlayan bahar başı fırtınalarına, hâlâ karla karışık yağan yağmura aldırmayın sakın. Cemreler düştü çoktan. Nevruz çarşambaları başladı. Semeniler, belinde kırmızı bir kuşakla hayat saçacakları gün için çimlenmeye bırakıldı. O bildik akşamüstü berraklığı ufkun arkasında ansızın belirdi. Bahar hayata dokundu. Fısıltısı rüzgâra karıştı. Ağaçların gövdesine için için su yürüdü. Tomurcukların bir gecede patlaması, kuru dallara hayat dolması, akasyaların şehri aklaması, papatyaların kırlara yayılması, bahçelerin mora dönmesi, güllerin saltanatı çok yakın. Görmüyor musunuz, kirliliği giderek tescillenen bir dünyada yedi kez deprem görmüş badem ağacının bile pembe çiçeği siyah gövde üzerinde başkaldırdı. Demem o ki meyvesini, çiçeğini, gölgesini, güneşini, semeresini, bereketini bekleyerek vakit geçirmeye gerek yok. Emeği ortada, bahar çoktan başladı.

11 Mart 2012
Pazar
Nazan Bekiroğlu

Yüzyılın en büyük icadı!

20 yaşından büyükler okumayabilir (A.Turan ALKAN)

Bugüne mahsus olmak üzere, günün mânâ ve ehemmiyetini dile getiren hadiseleri yorumlamayı, diğer köşe yazarı arkadaşlarıma devrederek sizlere yeni bir icadı tanıtmak istiyorum; bütün zamanların en iyi icadını...


İki gün önce, eski mesai arkadaşım Emine Şahin Tursun'dan bir e-mektup aldım. Diyor ki, "Hocam, bu videoyu seyrederken sizi hatırladım; eminim siz de beğeneceksiniz!" Beğenmek ne kelime yahu, bayıldım; mest oldum. İstedim ki, herkes bu güzellikten haberdar olsun. Video, 20 yaş altına hitab ediyor; okumakla ilgili bütün yan kavramları bilgisayar üzerinden öğrenen genç kuşaklara, çok eski ve güzel bir şeyi hatırlatıyor. Yaşınız tutmuyorsa, okumayabilirsiniz yani!

İnternette bulup seyretme imkânı olmayan okuyucular için videonun metnini (birkaç küçük değişiklikle) iktibas ediyor, bu arada bu güzellikten haberdar olmamız için metni Türkçeye çeviren meçhul kardeşime şükranlarımı sunuyorum.

Arkamıza yaslanalım ve bütün zamanların en iyi icadını bir kere daha keşfetmeye çalışalım; her gün yeni bir fettanlık, yeni bir sürüm numarası ile bizi kendine bendetmeye çalışan siber teknolojinin şartlanmalarından sıyrılarak, eşyâya bir başka gözle bakmayı deneyelim. İşte ışıklar söndü, gong çaldı, perde hafif bir hışırtıyla açıldı. Sahnede yeşil tişörtlü genç bir adam var:

"Merhaba, Sizi yepyeni bir cihazla tanıştıracağız.

Bio-optik bilgi merkezi olarak tasarlanan bu ürünün adı: Kitap.

Kitap, teknolojide devrimci bir çağ başlatan yeni bir buluş; kablo yok, elektrik devresi yok, pil yok, hiçbir bağlantı yok. Küçük ve taşıması kolay; her yerde kullanılabilir.

Elektrik ya da pil istemediği gibi şarj edilmesi gerekmez, her zaman her yerde kullanılabilir; elbette fişe takmanız gerekmeden.

Kitap asla çökmez; yeniden başlatma ihtiyacı duymaz.

Muhteşem özelliklerinin keyfini çıkarmak için kapağını açmanız yeterlidir; bu kadar basit çalışır.

Kitap, sıralı sayfa numaraları ile imal edilir ve her biri binlerce bitlik (byte) bilgiyi içerisinde barındırabilir. Her sayfa optik olarak [gözle] taranır ve bilgileri doğrudan beyninize kaydeder.

Tek bir parmak dokunuşu ile sonraki sayfaya geçebilirsiniz.

Sayfaları bir arada tutan bir düzeneği vardır: Cilt! Böylece sayfalar doğru sırasıyla bir arada tutturulur. Sağlam kâğıt teknolojisi sayesinde üreticiler her iki tarafı da kullanabilir; bu da bilgiyi ikiye katlar, maliyetleri düşürür.

Birçok kitabın başında kullanışlı bir "İçindekiler" sayfası bulunur; böylece aradığınız bilginin tam olarak nerede olduğunu bilir ve anında bulursunuz.

İsteğe bağlı bir gerecimiz daha var: Ayraç; bu araç yardımıyla kitap, son oturumda kaldığınız sayfadan açılır, kitap kapalı olsa bile...

Ayraçlar uluslararası standartlara uygundur, yani tek bir ayracı farklı üreticilerin kitaplarında kullanabilirsiniz; dahası, birden fazla ayraç tek bir kitap içinde kullanılabilir; kullanıcı isterse farklı arama sonuçlarını tek yerde kaydedebilir.

İsterseniz kitap içindeki yazıların yanına şahsî notlarınızı kaydedebilirsiniz. Bunun için basit bir programlama aracı kullanıyoruz: Kalem!

İsterseniz ellerinizi kullanmayabilirsiniz: Kitap tutucu (İngilizcesi book stand; tek kelimelik Türkçe karşılığını bilen var mı bu hiç kullanmadığımız gerecin?). Kitap, tutucusuna konulduğunda ellerinizi kullanmadan da kolayca okuyabilirsiniz. Sayfayı çevirmeniz gerektiğinde tek bir parmak hareketi yeterli olacaktır.

Kitap çevre dostu bir üründür, çünkü sadece yüzde 100 geri dönüşümlü malzemelerden imal edilir. Taşınabilir, dayanıklı ve bütçenize uygun olan kitap, size yeni bir eğlence dünyasının müjdesini veriyor.

Dünyayı anlamanın yöntemini değiştirecek yeni çağa hoşgeldiniz. Kitap çağına hoşgeldiniz!"

Not: Videoya YouTube sitesinin arama çubuğuna "Tüm zamanların en iyi icadı" yazarak ulaşabilirsiniz.

olmuş olmuş Şahan (:

Yani Olmuyor (Şahan Gökbakar'dan)



Şahan'dan bir de Kenan Doğulu parçası...

Aşk-Bekanın gölgesine yapışmak

Parmaklarının ucunda atıyor hayatın nabzı.
Gözlerinde ışıyor yaşam.
Güneş senin içinde doğup batıyor. Kar hislerinin üzerine yağıp eriyor.
Karla birlikte sen de eriyorsun, güneşle birlikte her gün battığın gibi.
Ağaçların dallarının ucunda patlayan tomurcuklar kalbinin içinde çiçekleniyor. Yine kalbinde sararıp soluyor çiçekler.
Bulutlar kalbinin üzerinde süzülüyor. Kuşlar ruhunda cıvıldaşıyor.
Kuşlar ruhunda sus pus oluyor.
Her şey sana şöyle bir uğruyor.
Bir uğrak yerisin.
Hangi gölge kalıcıdır, söylesene?
Kalmaya, dizlerinde derman kalmıyor varlıkların.



Gidiyorlar.
Gitmeyin, kalın, diyorsun.
Sanki sağırlar.
Yalvarıyorsun. Israrcı bir ev sahibi misali. Biraz daha kalın, diye.
Bir hoşçakala bile lüzum görmüyorlar.
Kederle kızgınlık çarpışıyor içinde.
Yalnızlık kaygısıyla yüzüstü bırakılmanın öfkesi sarmaş dolaş, sana arkadaşlık ediyor.
Yine kedere kaldın işte.
Varlıklar bir gölge.
Hatta belki de gölgelerin gölgeleri.
Onlar kucağında tutmak, nafile bir çaba.
Bir damlanın içinde yansıyan ışığı, güneş sanıyorsun.
Sevincin adı veda olmuş bu dünyada. Buluşmanın adı ayrılık. Sevmenin adı gitmek.
Yok hayır, kaçırma bakışlarını.
Gözlerini, varlıkların üzerindeki fanilik damgasına dik. Başka çare yok. Başka bir yolu yok şifanın.
Öyle diyor ya Zamanın Bedii: ''Hüsün ve cemalleri üstünde fânilik damgasını görür, alâka-i kalbi keser. Eğer kesmezse, mahbupları adedince mânevî cerihalar (yaralar) oluyor.''
Kaçırma gözlerini faniliğin üzerinden.
Bir kere daha bak, bin kere daha bak.
İçin sızım sızım sızlayana dek bak.
''Fanilik damgası'' kalbinin şifası.
Sonra da şöyle de: "Madem o hadsiz mahbubat fânidirler, beni bırakıp gidiyorlar. Onlar beni bırakmadan evvel ben onları Yâ Bâkî Ente'l-Bâkî demekle bırakıyorum. Yalnız Sen bâkisin ve Senin ibkân ile mevcudat beka bulabildiğini bilip itikad ederim. Öyleyse, Senin muhabbetinle onlar sevilir. Yoksa alâka-i kalbe lâyık değiller."
''Bütün firaklardan gelen feryatlar, aşk-ı bekadan gelen ağlamaların tercümanlarıdır.''
Yaratılır yaratılmaz, tutuşmuştun bekaya.
Hep sonsuzluk için ağladın. Hep ebediyet için kederlendin.
Şair'in (Pedro Salinas) dediği gibi, ''Bir gece gölgeye kapılmış, tutuluvermiştin.''
Tutulduğun kendi bekan değildi.
''Bendeki aşk-ı beka, bendeki bekaya değil, belki sebebsiz ve bizzât mahbub olan kemal-i mutlak sahibi, Zât-ı Zülkemal'in ve Zülcemal'in bir isminin bir cilvesinin mahiyetimde bir gölgesi bulunduğundan, fıtratımda o Kâmil-i Mutlak'ın varlığına ve kemaline ve bekasına müteveccih olan muhabbet-i fıtriye, gaflet yüzünden yolunu şaşırmış, gölgeye yapışmış, âyinenin bekasına âşık olmuştu.''
Baki olan Mutlak Varlık, isminin tecellisini koymuş içine. Kendi bekanı, kendi sonsuzluğunu iste diye değil, O'nun sonsuzluğunu talep et diye. O'nun Baki ismini talep et diye. O'nun Baki ismine ayna ol diye.
Ne yapmalı peki? Ne etmeli?
Nedir bizim en mühim işimiz, bu fanilerin arasında bir fani olarak?
''Elbette insana en lâzım iş, en mühim vazife, o Bâkîye karşı alâka peydâ etmektir ve esmâsına yapışmaktır. Çünkü Bâkî yoluna sarf olunan her şey bir nevi bekaya mazhar olur.''
Gün gelir, devran döner.
Sen de gidersin. Ardında bıraktığın gözler senin için yaş döker bu sefer.
Aklına geldikçe, için titriyor.
Kim bilir, her an gidiyorsun.
Varsın olsun. Gitmeyen birine bağlı ya kalbin.
Bu da kalbinin esintisi olsun.
(Mustafa ULUSOY)